ปีนั้งานยุ่ง ไม่มีเวลาเพ้อเจ้อ ทำอะไรเพ้อเจ้อเหมือนปีที่แล้ว ซึ่งก็ดีแล้ว

• คุณพ่อและคุณแม่ ที่ให้กำเนิด แม้ว่าอาจจะเป็นลูกไม่รักดี สักเท่าไหร่ก็ตาม   
• ครูบาอาจารย์ที่สั่งสอนมา
• พี่ๆที่คอยสอนสั่งดูแล
• เพื่อนๆที่เคยร่วมใจ
• น้องๆที่ทำให้พี่ไม่หยุดพัฒนาตัวเอง

ปีนี้ขอขอบคุณเป็นพิเศษสำหรับ

คุณพี่บี๊ฟ       - ที่ให้ร่วมอยู่อาศัยและคอยป้อนสุราให้รับประทาน

คุณเพื่อนโอ๊ค - ที่คอยเป็นที่ปรึกษา เป็นกำลังใจ และช่วยกันรับประทานสุรา

ปีที่ผ่านมา ขอยกให้เพลงนี้เป็นเพลงประจำใจ

Live And Learn

เมื่อวันที่ชีวิต เดินเข้ามาถึงจุดเปลี่ยน

จนบางครั้งคนเราไม่ทันได้ตระเตรียมหัวใจ 

ความสุขความทุกข์ ไม่มีใครรู้ว่าจะมาเมื่อไหร่ 

จะยอมรับความจริงที่เจอได้แค่ไหน



* เพราะชีวิตคือชีวิต 

เมื่อมีเข้ามาก็มีเลิกไป 

มีสุขสมมีผิดหวัง หัวเราะหรือหวั่นไหว

เกิดขึ้นได้ทุกวัน 



** อยู่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมัน

เติมความคิดสติเราให้ทัน

อยู่กับสิ่งที่มีไม่ใช่สิ่งที่ฝัน

และทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด



สุขก็เตรียมไว้ ว่าความทุกข์คงตามมาอีกไม่ไกล 

จะได้รับความจริงเมื่อต้องเจ็บปวดไหว



(*,**)



(**)

ปล.เกิดวันที่ 16 นะครับ ปีที่แล้วพิมพ์นานไปหน่อย  

อันนี้ยืมมาจากblog คุณพี่ปู๊ด

ช่วงนี้โดนโหมกระหน่ำขอให้น้องๆโดยเฉพาะซีเหนี่ยหนักแน่น คิดให้ดี และเชื่อในสิ่งที่ทำ ทำในสิ่งที่เชื่อ พวกพี่ๆเป็นกำลังใจให้เสมอ หรืออยากให้ช่วยอะไรก็บอกมา ยินดีจะช่วย วิกฤติคือโอกาส จงแข็งแกร่งแต่อย่าดื้อดึงเกินไป โอนอ่อนแต่อย่าละทิ้งสิ่งที่สำคัญของเราแล้วกัน จงแยกกระพี้ออกจากแก่นให้ได้ พวกพี่เชื่อใจในความสามารถและสติปัญญาน้องๆ รับน้องเป็นแค่เครืองมืออันหนึ่งเท่านั้น ถ้าใช้มันไม่ได้ มันไม่เหมาะสมแล้ว ก็เก็บมันเข้ากล่องไป จงอย่าหมดหวัง เอาแรงกายแรงใจไปทำอย่างอื่นออกมา สอนน้องดูแลน้องไม่ได้ทำได้แค่ในห้องเชียร์ นอกห้องก็สอนได้ สอนไปได้จนตาย ทุกวันนี้พี่ของพี่ก็ยังสอนพี่ได้อยู่ น้องน้อยของพี่ วันนี้เอ็งเป็นพี่ใหญ่แล้ว จงอย่ายอมแพ้ เข้มแข็งเข้าไว้ ทุกรุ่นทุกปี มีปัญหากันหมดแหละ มากบ้างน้อยบ้างเท่านั้นเอง สู้ๆ  

น้องเอยน้องน้อยกลอยใจพี่ วันนี้มารวมร่วมหรรษา

แต่ก่อนเจ้ายังอยู่ห่างตา พาพี่ใฝ่ฝันพันทวี

เดี๋ยวนี้เจ้ามาอยู่ด้วย ขอให้เจ้าช่วย

ชูสีเลือดหมูให้เข้มเปรมปรีด์ พวกพี่ที่นี้จะปลื้มใจ

Quote

SOTUS

เมื่อสังคมกำลังใส่ใจกับการรับน้องใหม่ในสถาบันต่างๆอย่างมาก และในที่สุดก็ลามมาถึงบ้านของผมที่เคยอาศัยอยู่ เคยมีความสุขดีที่ได้อยู่ ถึงตอนนี้จะออกจากบ้านมานานนับได้สามปีพอดีแล้ว เมื่อคิดย้อนกลับไปทีไร ก็รู้สึกดีทุกที่นึกถึงวันเก่าๆนั้น

เรื่องนี้ที่ทีแรกอยากจะเขียนหลังวันรับขวัญรับน้อง จำต้องเอามาเขียนวันนี้เผื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง

รู้สึกดีที่ว่านี้ ไม่ได้มีแต่เรื่องสนุกอย่างเดียวที่มีให้จดจำ หากแต่อุปสรรคทั้งหลายที่ร่วมเผชิญกับพี่ๆน้องๆ โดยเฉพาะกับเพื่อน ที่มีเรื่องราวมากจนเล่าไม่หมดไม่ทั่ว

และสิ่งสำคัญที่ทำให้เราผ่านมันมาได้ คือจิตใจที่ดี ที่เป็นจุดร่วม เป็นหลักยึดให้พวกเราไม่ถอย ให้มั่นใจว่าที่ทำอยู่นั่นเป็นสิ่งดีแล้ว ถูกต้องแล้ว

จุดร่วมที่ว่า หนึ่งในนั้นเรียกย่อๆว่า SOTUS

โคลงสี่สุภาพนี้ เป็นโคลงเก่าเจอในหนังสือเฟรชชี่รุ่นโบราณ หาอ่านได้ที่ห้องสมุดภาคโยธา ชั้นสอง ตึกหนึ่ง พอถึงชานพักบันได ให้คำนับหนึ่งที กลับหลังหันขึ้นบันไดอีกสักสิบขั้น จะเจอห้องสมุดอยู่ตรงหน้า

โคลงนี้ บอกความหมายได้ดี ทั้งกว้างและลึก ถ้ายังไม่ซึ้งให้อ่านซ้ำและร้องตามจนเข้าใจ

S - Seniority

• ต่างคนเรียนต่างชั้น     ต่างปี
  เปรียบหนึ่งเป็นน้องพี่   ร่วมพ้อง
  พี่แนะสิ่งใดดี             ใดผิด
  เจ้าประพฤติสมดั่งน้อง  พี่นี้ คอยเคียง ฯ

O - Order

• หมู่ชนคนหลากล้น      สารพัน
  ต่างมาร่วมรวมกัน       สร้างชื่อ
  วินัยจึ่งสำคัญ            มากอยู่
  เรียนเล่น บ มิยื้อ        นอกล้น กฎเกณฑ์ ฯ

T - Tradition

• เจตนาพาสืบทอด       สิ่งดี
  ต่างชนคนต่างมี         แผกบ้าง
  สานสืบประเพณี         คือหนึ่ง
  หลากรุ่นร่วมสรรค์สร้าง ต่อเนื่อง เนิ่นนาน ฯ

U - Unity

• สามัคคีถือเทิดไว้       มั่นคง
  เลือดหมูจักดำรง        สืบได้
  บ้านเมืองยิ่งดำรง       อยู่ยั่ง ยืนนา
  ผองพวกรักร่วมไว้       ดุจแม้น ฟันเฟือง ฯ
  

S - Spirit

• สละซึ่งกายจิตได้        เป็นดี
  เรียนเด่นเล่นควรมี       คละเคล้า
  น้ำใจยิ่งต้องมี            เป็นหนึ่ง
  ร่วมกิจกรรมเช้า          แบ่งบ้าง ตามกาล ฯ

ดังเช่นธรรมใดใด คือธรรมชาติ เมื่อของเก่าอยู่ท่ามกลางสิ่งแวดล้อมที่เปลี่ยนไป คุณค่าเดิมย่อมถูกท้าทาย

ธรรมข้อนี้ก็หนีไม่พ้น

เปรียบได้ดังศีล ที่บำรุงสังคมพุทธให้สงบสุข ให้ดำรงอยู่โดยไม่เบียดเบียน ทั้งผู้อื่นและตนเองSeniority คือน้องจงสำนึกในความเป็นน้อง เยาว์กว่าทั้งความรู้และประสบการณ์ น้องเจียมในความเป็นน้อง และประพฤติสมดั่งน้อง เมื่อนั้นพี่จะได้สอนประสบการณ์ที่สั่งสม น้องจงเปิดใจกว้างรอจะรับฟังไว้เป็นมงคล

Order คือสังคมน้อยๆนี้มีคนไม่น้อยเลย เมื่อสมัครจะทำงานใหญ่จึงจำเป็นต้องแบ่งหน้าที่กันทำ ต้องมีผู้นำและผู้ตามเป็นลำดับ การพาคนหมู่มากไปสู่ความสำเร็จได้ จำต้องมีระเบียบและรักษาวินัย ตระหนักในสถานภาพบนลำดับขั้นนั้นที่ตีนตนเหยียบ และดำรงตนในวัตรที่สมที่ควรแก่ตน

Tradition คือความภาคภูมิใจเกิดจากประวัติศาสตร์อันยาวนานได้สั่งสม ทั้งผลงานและความดีงามดังปรากฎแก่ตาทั้งสังคมข้างในและภายนอก คุณค่าของสิ่งดีสิ่งงามเหล่านี้ได้หล่อหลอมมาจากพี่ของพี่ ให้พี่ได้เป็นพี่อย่างที่เห็น สู่น้องให้เป็นน้องอย่างที่เป็น ให้รู้ว่าเราเป็นพวกเดียวกัน เลือดหมูหรือนั่น! มิต้องรำพันรู้กันว่าพวกใด

Unity คือสามัคคีร่วมแรงร่วมใจกัน มีใจมุ่งสู่หลักชัยอันเดียวกัน สังคมใหญ่หากต่างคนต่างทำก็ได้ผลอันหนึ่งเท่ากับหนึ่ง แต่เมื่อร้อยคนร่วมกันทำอย่างเดียวกันแล้ว ผลที่ได้จะทบเท่าทวีกว่าพันกว่าหมื่นได้ จากสามัคคีอันนี้ร้อยเราทั้งปวงไว้ให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

Spirit คือเหล้า คือวิญญาณ คือน้ำใจ ที่พี่กรอกให้ในวันที่พี่รับน้องมาเป็นน้อง ให้กล้าทิ้งอัตตาส่วนตน เพื่อผลที่ดีของเพื่อน ของพวก ของสังคม ให้กล้าทำในสิ่งที่ถูก ที่เป็นธรรม ยืนอยู่ได้ในกระแสเชี่ยวของสังคมด้วยความนับถือในธรรมของตนเอง

 

SOTUS นี้เป็นศีลแห่งสังคมวิศว ที่ประกอบด้วยสมาชิกคือเพื่อน น้อง และพี่ ที่จะอยู่ร่วมกันและเป็นกำลังพาสังคมที่ใหญ่กว่า ไปสู่ความเจริญเป็นสำคัญ ศีลห้าในสังคมเล็กๆนี้ จึงบอกถึงข้อควรปฏิบัติของสมาชิกในสังคมนี้ ที่ผู้มาใหม่จะต้องเรียนรู้ และน้อมนำเอามาเป็นหลักปฏิบัติ

ทั้งหลายนี้คือคุณค่าที่แท้ ที่ควรยึดไว้เป็นหลัก เช่นเดียวกับศีลห้าที่แม้คนจะรู้ว่าดีอยู่ แต่เป็นธรรมดาที่ความดีนั้นมักมากับความน่าเบื่อ แก่นที่แท้จึงถูกละเลยอยู่บ่อยครั้ง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าคุณค่าที่แท้ของศีลจะมีใครปฏิเสธได้

 

ท่ามกลางการทดสอบจากสังคมภายนอกที่เข้มงวด สมาชิกของสังคมนี้จะต้องมั่นคงในหลักชัยอันนี้ของเรา เมื่อทุกหน่วยย่อยในสังคมนี้ คือน้องของพี่ทุกคน มั่นใจว่านี่คือสิ่งที่สังคมนี้เป็น มีอยู่ที่นี่มาเนิ่นนาน และทุกคนรักที่จะคงมันอยู่ไว้ต่อไปให้น้องรุ่นหลัง ก็จงแสดงให้เขาเห็นว่าเรานั้นจริง

 

ให้มันผู้ใดที่หาญมาหมิ่น ได้ศิโรราบแก่ธรรมในใจของพวกเราทุกคน.

วันนี้อ่านข่าวเจอว่าเขาจะห้ามรับน้องทุกรูปแบบ

อ่านแล้วให้กลุ้มหัวใจ อ่านคนไปเถียงกันแล้ว กลุ้มใจกว่า ทำไมเอาอารมณ์มาอยู่เหนือเหตุผลกันจัง บ้าไปแล้ว ฮ่า ฮ่า

โดยส่วนตัวไม่คิดว่าการเหมารวมมันจะดี ไม่เห็นด้วย

รับน้อง ไม่เท่ากับ โซตัส และ โซตัสไม่เท่ากับกดขี่

ว้าก ไม่เท่ากับ กดขี่

แต่นี่คือสิ่งที่เจอมาและทำมา ที่อื่นเป็นไงไม่รู้

ไม่ชอบเต้นไก่ แต่บางคนเขาก็ชอบ อันนี้ตัวใครตัวมัน ต่างคนต่างใจ เช่นเดียวกัน กับการว้าก การประชุมเชียร์ ฯลฯ

สำหรับผม รับน้อง กับน้องคือกิจกรรมที่สอนให้น้องเข้ามาอยู่ในสังคมใหม่ได้รู้ว่า ที่นี่อยู่กันยังไง ควรจะทำตัวอย่างไร introduction to faculty 101 นั่นเอง กับพี่คือกิจกรรมที่สอนให้รู้ว่าจะเป็นพี่ต้องทำยังไง พี่ที่ดีเป็นยังไง ทำไงคนเป็นน้องจะนับถือกัน คณะผมพูดกันว่าที่นี่รับน้อง 4 ปี ผมผ่านมาคิดว่าเป็นเช่นนั้น อย่างน้อยก็สำหรับกับคนส่วนหนึ่งที่ได้เข้าร่วม มันก็คือการเรียนรู้ไปด้วยกันนั่นเอง รุ่นอาจจะเริ่มที่รับน้อง แต่ไม่ได้หยุดที่รับน้อง ต้องสร้างกันตลอดไป สิ่งที่สอนไป ไม่ใช่ทำเป็นพิธี แต่ต้องทำตลอดไป วิธีการก็แค่วิธีการ เลือกกันมา วิธีนึง คิดกันแล้วว่าวิธีนี้น่าจะเกิดผลสูงสุดก็ทำกันไป สร้างกันไปเรื่อยๆ ไม่เสียใจเลยถ้าวันนึงจะไม่มีว้ากเหลืออยู่ในโลก ไม่เคยกลัว กลัวแค่ความคิดแบบว้ากเกอร์จะจากไป ว้ากที่ผมเจอมาเป็นแบบนึง สอนให้มองโลกกันได้เป็นอย่างนึง อาจจะต่างกับว้ากที่อื่นไปมาก ที่อื่นเป็นไงไม่รู้ อยากรู้ไปลองเอง แต่คิดกันว่าดีก็ทำ

โซตัสที่เจอมาคือคู่มือในการดำรงชีวิตในโลกอย่างเป็นปกติสุข คนอื่นจะเป็นไง เมื่อก่อนจะเป็นไง ไม่อาจจะทราบได้ ไม่ใช่สาระสำคัญนัก ที่สำคัญคือวันที่สอนนั้นมันเป็นไงมากกว่า คิดว่าดีจึงสอน คิดว่าดีจึงทำ วันนี้น้องๆอาจจะคิดต่างไป คนอื่นอาจจะไม่เข้าใจ ช่วยไม่ได้ แล้วแต่จะคิด กับตัวเอง เชื่อว่าเป็นคู่มือที่ดี ทุกวันนี้ก็ยังใช้อยู่ ใช้ได้ดีด้วย พูดไปคงเข้าใจได้ยาก เจอมาแล้วบางทีก็ยังไม่เข้าใจเลย คนไม่เคยเจอยิ่งเลิกกันไปเลย

เชื่อว่าอะไรก็ตามล้วนมีข้อดี ข้อเสียด้วยกันทั้งนั้น อยู่ที่เราจะเลือกใช้ ใช้ไม่เป็นให้เป็นของดีที่สุดในโลก มันก็อาจจะสร้างอะไรแย่ๆก็เป็นได้ รับน้องก็เป็นของที่อุปโลกน์กันขึ้นมาเหมือนกัน ตอนนั้นคิดว่าเป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดแล้ว เลยเลือกใช้ ปัญญามันมีแค่นั้น ถ้าคิดวิธีที่ดีกว่านั้นได้ ก็คงเลือกวิธีที่ดีกว่านั้น แต่เชื่อว่าตอบตัวเอง ตอบคนอื่นได้เสมอว่าทำไมเพราะอะไรจึงเลือก ข้อดี ข้อเสียมีอะไร ฝากน้องๆไว้แล้วกันว่า ถ้ายังตอบไม่ได้ ก็น่าคิดว่าเราพร้อมจะทำหรือยัง   

ที่พูดมาตั้งยาวนี่เพราะอยากจะบอกว่า ทำไมหงุดหงิด ทำไมผู้ใหญ่ชอบแก้ปัญหาแบบผู้ใหญ่ ทำไมคนยุคนึงถึงไปกล่อมเกลาล้างสมองคนอีกยุคนึง ทำไมไม่สอนให้เปิดใจ ทำไมไม่สอนให้มองโลกอย่างครบมุมกว่านี้ เหมารวมไปว่ารับน้องไม่ดี โซตัสไม่ดี แล้วอะไรที่ดีกว่าทำไมไม่บอก เหมือนประชาธิปไตย ถ้าใช้ในสังคมที่คิดไม่มากพอ มันก็คือพวกลากมากไปเท่านั้นเอง เผด็จการที่ผู้นำดีๆคิดได้ดีกว่า อาจจะดีกว่าด้วยซ้ำ แต่คงยากเพราะโลกมันยุ่งเหยิงก็ถูลู่ถูกังกันไป พึงระลึกไว้บ้างว่า สิทธิพึงมาพร้อมกับหน้าที่และความรับผิดชอบ

ผู้ใหญ่ชอบแก้ปัญหาแบบผู้ใหญ่ แก้แบบที่ดูเป็นรูปธรรมแต่มักไม่ลงลึกถึงสาเหตุ เข้าใจว่าถ้าไม่ทำอะไรเป็นรูปธรรมบางทีมันก็เหมือนไม่ได้ทำอะไร ไม่ผิดแค่ไม่ควรลืมเฉยๆ เช่น คนจนมีมาก เลยจัดงานการกุศล หาเงินเอาไปให้ แล้วก็สะบัดตูดไป อาจจะไม่เคยคิดว่าทำไมเขาจน ทำไมเขาลำบาก ทำไงจะช่วยเขา หรือแม้กระทั่งว่า ทำไมเราควรทำทาน เพราะเราจะได้ลดความยึดมั่นถือมั่นลง ไม่ใช่เอาไปถือให้มันหนักขึ้น แต่ก็เอาเถอะ โลกมันก็เป็นงี้แหละ คิดถึงคนอื่นบ้างแล้วกัน อย่าคิดถึงแต่ตัวเอง

แล้วมันเกี่ยวไงกับรับน้องหว่า ฮ่า ฮ่า แค่คิดเฉยๆว่า รับน้องเป็นพิธีกรรมมันก็ไม่ดี ไม่รับน้องเลยมันก็ไม่ดี เรียนหนังสืออย่างเดียวมันก็ไม่สนุก ทำกิจกรรมอย่างเดียวไม่เรียนเลยมันก็ไม่ดี ห้ามไปเลยโดยไม่แก้ที่สาเหตุมันก็ไม่ดี ทางสายกลางท่าจะดีแฮะ ฮ่า ฮ่า

มองอะไรอย่ามองแค่เปลือกก็แล้วกันเด้อ แล้วจะอยู่ในโลกได้โดยเข้าใจมันมากกว่านี้  เพ้อเจ้ออีกแล้นเรา   

เห็นป้าตาถามมา ขอเล่าให้ฟังตรงนี้แล้วกันเด้อ

ผมมาทำงานที่นี่ครับ ตอบงี้ทีไรโดนเหน็บทุกทีเลยว่า คงไม่ได้ไปวิ่งเล่นหรอกมั้ง

ก็เรื่องมันยาวนี่นา

เรื่องมีอยู่ว่าฉะนี้ครับ

เมื่อประมาณ 2 ปี ที่แล้วเพิ่งเรียนจบ หางานอย่างขมักเขม้น สมัครไปเยอะมาก ด้วยเกรดจุ๋มจิ๋ม น่ารัก เลยแทบไม่มีใครเรียกเลย ช่วงนั้นก็เพิ่งจบค่าย รอรับปริญญา กำลังเคว้ง งานน้ำมันในฝันเขาก็ไม่แล เห็นป้ายประกาศในคณะมีบริษัทนึงเป็นบริษัทเยอรมันซะด้วยรับ IGET(International Graduate Engineer Trainee) เป็นโปรแกรมเทรน 2 ปี จบแล้วหวังให้ไปเป็น International Project Manager ในอนาคต (ฟังดูดีไหมครับ ผมก็ว่าฟังดูดี) บอกว่าต้องการด่วนประกาศผลใน 2 อาทิตย์ เอาสิครับ เงินเดือนเยอะด้วย แล้วเรื่องก็เงียบหายไป ผมก็หาไปเรื่อยๆแหละครับ จนสุดท้ายไปได้งานที่บริษัทแห่งหนึ่งเขารับก่อนวันรับปริญญาพอดี ก็เลยไปเริ่มงาน ทำๆไปสัก เดือนครึ่ง ช่วงนั้นกำลังงอน งานไม่ค่อยมีทำ (ตอนนั้นยังโง่อยู่ เลยไม่เข้าใจว่า มันก็เป้นงี้แหละ ต้องให้เวลา ชะเอิงเอย) ก็มียริษัทนี้โทร.มา ตอนแรกกำลังจะบอกไปแล้วว่าได้งานแล้วเด้อ แต่บังเอิญนึกขึ้นมาได้ว่าเงินเยอะนี่นา เลยแอบโดดงานไปสัมภาษณ์ซะเลย ไปถึงระยองนู่นแน่ะ ผลปรากฎว่าเข้ารอบครับ เขาก็เรียกไปอีกที ก็เลยเอา ด้วยความเข้าใจผิดเกี่ยวกับกิจการงานของบริษัทล้วนๆ คิดไปว่าเขาทำนู่นทำนี่ที่อยากทำ ฮ่า ฮ่า ประกอบกับโดนยุเหลือเกินช่วงนั้น พ่อแม่ ญาติพี่น้อง เพื่อนฝูง กระทั่งคนที่ทำงานเขายังช่วยยุเลย ก็เลยออกครับ ออกแล้วก็ไปอยู่ระยอง 3 อาทิตย์ สนุกดีไม่น้อย แล้วก็ไปเยอรมัน 2 อาทิตย์ Introduction

ทั้งโปรแกรมมี 6 พระหน่อ ไทย 2 อินเดีย 2 โปแลนด์ 2 แล้วก็กระจัดกระจายแยกย้ายกันไป มีอยู่สเปน เยอรมัน ฝรั่งเศส ไทย และ แอฟริกาใต้ ปีแรกเขาให้ผมอยูเยอรมัน อยู่แผนกเรือขนก๊าซเหลว(ชื่อดูดี จริงๆคือออกแบบ ติดตั้งฉนวนเฉยๆ ฮ่า ฮ่า) อยู่ไป 8 เดือน งานการไม่ค่อยมีทำ ภาษาไม่ค่อยกระดิก แต่สนุกดี ไปเที่ยวนิดหน่อย ไป site เล็กน้อย มันมากๆ อากาศหนาวๆ ลมแรงๆ ทำงานไม่มีเหนื่อย เนื่องจากเขาเห็นแววว่าชอบทำงาน site ปีต่อไปเขาเลยส่งมาที่นี่ หลังจากกลับไปเมืองไทย 1 เดือนเมื่อ ก.ค.ปีที่แล้วก็เลยมานี่

จริงๆเคยลั่นวาจาไว้ว่า ถ้าส่งไปแอฟริกาใต้จะลาออก ถึงเวลาค้ำคอตัวเอง กับสัญญาใจ จะอยู่ที่แรกที่รับ 5 ปีตอบแทนน้ำใจ(อันแรก พลาดไปแล้ว เป็นคนไร้แววตา เลยนับใหม่แล้วกัน หยวนๆ) ก็เลยมาที่นี่

ที่นี่คือเมือง Durban เมืองใหญ่อันดับ 3 ของประเทศอยู่ทางฝั่งตะวันออก แต่จริงๆแล้วอยู่นอกเมือง ย่านคนขาว เป็นเมืองชายหาด โปรดสังเกตว่ารูปถ่ายมีแต่หาด หาด และ หาดเท่านั้น เพราะไม่ได้ไปไหน ทำงานในโรงกลั่นของ Shell ร่วมทุนกับ BP ชื่อว่า Sapref ย่อมาจาก...อะไรก็ช่างมันเถอะนะครับ ไม่สำคัญ เป็น contractor งานซ่อมบำรุง ทำ 3 อย่างคือ ติดตั้งฉนวนกันความร้อน(เป็นฉนวนประเภทสิ้นคิดที่สุดแล้ว) ทาสี และงานนั่งร้าน แต่ว่าหลังจากไปเป็นกรรมกรทาสีอยู่พักใหญ่ คุณ Jakes ที่ติดรถแกไปทำงานด้วยทุกวัน ไปกินเบียร์กันบ่อย แกเห็นประโยชน์ เลยเอาตัวไปช้วยเขา ตอนนั้นแกเป็น Site manager อยู่ของงานโปรเจคค์ เอาไปเช็คความแข็งแรงของโครงสร้างนั่งร้าน ตั้งแต่ตอนนู้นเลยติดพันกันเรื่อยมาเป็นโฟร์แมนนั่งร้านอยู่ 3-4 เดือน พอขึ้นปีใหม่ แกก็ให้เป็น Supervisor งานฉนวนอีก แต่เป็นได้ไม่กี่วัน หลังจากโชว์พลังทำ Excel เป็นนิดหน่อย บอสที่นี่เลยให้งานใหม่ไปอยู่โปรเจคค์ถัดไป Lion project ขยายส่วนที่ทำสารเติมแต่งในน้ำมันไร้สาร คาดว่าจะเสร็จสิ้นปีนี้ (คิดดูแล้วกันว่าเขาล้ำหน้ากันขนาดไหน เพิ่งจะมีน้ำมันไร้สารใช้ปีหน้าเอง) เป็น QS(Quantity Surveyor) มีหน้าที่เก็บข้อมูลการทำงานว่าทำอะไรไปบ้าง ประเมินราคา ทำบิล (มันเกี่ยวกะวิศวะตรงไหนเนี่ย) ทำไปเดือนกว่าๆ เปลี่ยน Site manager เป็นคุณพี่ Glenn ก็เลยงานหนักกว่าเดิม ทำทุกอย่างตั้งแต่เทขยะ ชงกาแฟ หาข้อมูล ตามงาน คุมงานแถบๆ site office เช็คโครงสร้างนั่งร้าน รับโทรศัพท์ เขียนแบบ ฯลฯ สนุกไป บ้าไปเลยจะมากกว่า ก็ดีถือว่าได้เรียนรู้ แต่เหนื่อยใจดี คนประเทศนี้จ๊าบจริงๆ มีอิทธิบาท 4 ถึง 10% ไหมนี่ น่าปวดใจดีแท้ วันหลังจะมาเล่าให้ฟังต่อเด้อ เล่ามากเดี๋ยวจะบ่นเพลินอีก

ส่วนที่ป้าตาถามว่า ได้ไปเที่ยวซาฟารีไหม ตอบว่าไม่ได้ไปครับ แพงเท่าเงินเดือนเดือนนึง แถมเดินทางลำบากอีกถ้าไม่มีรถ ไม่มีคนไปด้วยอีกตะหาก ขับรถไปเผลอๆจะโดนปล้นอีก ที่นี่เขาก็น่ารัก ยิงก่อนถามซะด้วย น่ารักจริงๆให้ตายเหอะ ตอนวันสิ้นปี มีคนที่ทำงานโดนยิงเอารถกันดื้อๆมาแล้ว ประมาณว่าเขาปล้นแบงค์กัน แล้วรถที่ใช้ปล้นดันชน กลางสี่แยก รถติดไฟแดงอยู่ มันเลยยิงเอารถกันดื้อๆ ซวยไป

ปีหน้าจะได้ไปออสเตรเลีย ยังไม่เซ็นต์สัญญา แต่คาดว่าคงไป ขอเป็นคนไร้แววตาต่ออีกสักพักแล้วกัน ฮ่า ฮ่า 

ปล.ตอนนี้รู้ซึ้งสัจจธรรมเล็กๆน้อยๆแล้วว่า ชีวิตเรา มันต้องทำสิ่งที่ไม่อยากทำเสมอแหละ มากบ้าง น้อยบ้างตามกาล    

http://www.intania83.com/forums/index.php?act=ST&f=1&t=675&s=712a8012fda3454a2c68447e7c43b0bc 

เพื่อนส่งมาให้ดู

ดูแล้วฮา ไม่นึกเลยว่า จบมาแค่แว้บๆ เป็นแค่นายช่างจูเนียร์เอง ต้องเอารูปวัยเรียนมานั่งดูกันซะแล้น ฮะ ฮะ

ตอนแรกจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าถ่ายกันตอนไหน

ความทรงจำของคนนี่ก็ตลกดี ฮ่า ฮ่า

ดูแล้วเริ่มเขียนเรื่องลงหนังสือรุ่นดีไหมเนี่ย รับมาเมื่อจะสองปีที่แล้ว จนป่านนี้ยังไม่ได้เริ่มเลย สงสัยต้องรีบซะแล้ว ก่อนจะไม่เหลือรายละเอียดอีกต่อไป

แต่ยังดี รู้สึกว่า ถึงแม้รายละเอียดจะหายไปแต่ความรู้สึกยังคงอยู่ อีกหน่อยมันจะไปด้วยกันไหมเนี่ย

รูปในกระทู้นั้นถ่ายตอนเริ่มปิดเทอมปี 4 เรียกว่าเริ่มแปลงร่างเป็นกึ่งๆนายช่างซะแล้ว ฮะ ฮะ

หลายอย่างที่ตั้งใจไว้ตอนนั้น งานในฝัน ชีวิตที่เล็งไว้ พลาดไปหลายอยู่ แต่ถือว่าเข้าเป้าบางส่วน หยวนๆแล้วกันเนอะ ได้ไปทำงานเมืองนอก เป็นลูกจ้างบริษัทข้ามชาติ ได้เงินดีพอตัว แต่ไม่ได้ทำงานที่หวังไว้ ฮะ ฮะ

เริ่มบ่นอีกละพอๆ

ที่มา : http://www.kenrockwell.com/tech/7.htm

The Seven Levels of Photographers

A Spiritual and Satirical Guide. I wrote this as a joke one morning and now the whole world thinks it's some sort of Ten Commandments. Lighten up folks!
© 2005 KenRockwell.com

Also in   English     French    Italian    German    Thai
Chinese   Polish   Russian   Spanish   Hungarian   Portuguese

read the sevel levels of artists here and the seven levels of surfers here.

(I'm using the Western convention of "he" to refer to both genders)

Artist: Top Level 7 (equivalent to "Heaven" in Christian mythology)

This is the highest level.

An artist fixes his imagination in a tangible form called a photograph. He captures the spirit of place or person, real or imagined, in this photograph and the viewer responds to this.

An artist is a complete master of his tools. When creating art an artist transcends common existence as his spirit flies up to meet that which he is capturing. He may practice and learn his tools while he is not creating, however when creating the camera becomes an extension of his mind. No conscious thought is expended on the technical issues with which he is a virtuoso while creating photographs.

To make a musical analogy, a musician may woodshed his scales, but when he's jamming he's not even thinking about fingerings. He's lost in the passion of the moment.

Just like professional surfers who have a dozen boards or pro guitarists who have 23 axes, an artist may have a slew of cameras, each for a different purpose.

Likewise, other artists may only have one camera, or none at all. It just doesn't matter.

Artists sometimes dress funny and tend to stay up late. They usually prefer to photograph attractive young women and are proud of it.

No one ever sees their work since they have crummy ability to promote themselves, and sadly, usually don't even appreciate their own excellent work. Those that do drop down to Whore, which sadly and paradoxically means you will never see the work of a true artist unless you know one personally. Good artists are usually too embarrassed to show their work to anyone unless you are intimate with them, since their work is their soul.

Artists use any sort of camera, including pinholes and disposables, or 8 x 10s. They use whatever instrument they need to create what they want.

Whore: Level 6    back to top

A whore is an artist who sells his soul by accepting money or drugs for his art.

By lowering himself to this level his vision is compromised.

Why? Because when one depends on selling one's soul to pay for one's food and pad one does not screw with the program, which means that one does not try new styles.

If a whore's work pays his bills after years of trying, it's unlikely any whore will be open to trying new styles while he still needs the dough.

Artists with representation (meaning they are represented by a gallery or an artists' representatives just as pimps do in the sex trade) may lose that representation if they change their style.

Therefore, art for sale from one person rarely gets better or different.

The style that sells is all a whore's johns and pimps (representatives) want to see. See Barnbaum's book on artistry. It is extraordinarily difficult for a successful whore to change styles once one has been accepted.

More about the whore class at level 10 here.

Amateur: Level 5    back to top

People who earn less than half of their income from photography are amateurs. This has nothing to do with the quality of their photography.

This person loves to create photographs. Good amateurs of pure spirit can transcend the other levels directly to being an artist.

People who shoot weddings and etc. on weekends as a side line from their day jobs are still amateurs; they just charge for their photos. And as you read here they may also charge a lot for their snaps.

Amateurs who think that better cameras will improve their photos are at risk of descending to the lowest level of equipment measurbator. Too many amateurs have been misled by camera makers into thinking that they need good cameras for good images. This thought is poison to creating art.

Amateurs who lose themselves in creating great images are set for a path of enlightenment.

Being an amateur is a good thing; from this level one can rise to the level of artist rather easily.

Amateurs almost always shoot Canon SLRs.

Snapshooter: Level 4    back to top

This is my mom and most people. These people want memories, as opposed to photographs or cameras.

Snapshooters who are graphic artists or otherwise visually literate people often make fantastic images that impress everyone. These snapshooters are artists and don't even realize it. They usually dress better than the artists who think they really are artists.

Believe it: it's the photographer who makes an image, not a camera.

Snapshooters use point-and-shoot and disposable cameras, which give the same excellent results as the Leicas, Nikons, Canons and Contaxes used by everyone else.

Professional: Level 3    back to top

A professional photographer is a person who earns his entire living (100%) from the sale of photographs.

Professionals do not create art for a living; they create images for commerce. They usually have some familiarity with the tools and can get out decent images, however they may or may not be able to capture imagination.

Of course professionals may create great images, but that's on their own time.

Professionals spend very little time worrying about cameras, except when they need to get them repaired. They spend most of their time looking for work and pissing about how all the other photographers in town are dropping their prices.

Professionals spend more on film and lab fees each month than they spend on camera gear in a year.

There are no professional nature photographers. They all either have day jobs or make their wives support them.

Professionals shoot Nikon SLRs, Mamiya medium format and Calumet 4x5" cameras. They cannot afford gear as good as most serious amateurs.

Unless you are a commercial photography buyer or know one as a friend you have not heard of professional photographers. The ones you may have seen in camera ads proclaiming that they use this or that camera are just spokesmodels.

Professionals don't have websites and don't put out technical newsletters. Those people are usually amateurs.

Rich Amateur: Level 2    back to top

These are amateurs who, by having too much money, buy lots of equipment which can fetter their freedom of expression. They are mostly men, and many are old or retired.

Rich amateurs shoot Leicas, Contaxes, Alpas, Hasselblads and Linhof 4x5s. These are great cameras, but the results are the same as the Zenits, Pentaxes, Bronicas and Tachiharas.

The poorer rich amateurs shoot Nikon or even Canon SLRs.

Lately these idiots are getting digital SLRs designed for newspapers like the Canon EOS-1D or Nikon D1X, which give technically poorer results than the film cameras used by snapshooters. The really stupid people have waited for the $7,000 Contax N Digital, which is a less useful camera than the Nikon or Canon digital SLRs, and still makes technically poorer images than a cheap film SLR.

Bad rich amateurs think fuzzy B/W images of poor people are art.

Some rich amateurs fall into the bottom spiritual level easily because they worry too much about equipment, others go straight on to create great art since they don't have any worries about equipment since they think they own the best. Oddly, few rich amateurs produce ordinary work. It either rules or sucks.

Equipment Measurbator: Bottom Level 1 (equivalent to "Hell" in Christian mythology)

back to top

These men (and they are all men) have no interest in art or photography because they have no souls. Lacking souls they cannot express imagination or feeling, which is why their images, if they ever bother to make any, suck.

These folks have analysis paralysis and never accomplish anything.

Does poring over a microscope analyzing test images have anything to do with photographing a Joshua tree at dawn? Of course not. Even worse, time wasted concentrating on tests is time not spent learning useful aspects of photography and certainly time that could have been better spent actually photographing. Test just enough to know what your gear can do, and then get on with real photography.

They are interested solely in equipment for its own sake. They will talk your ear off for hours if you let them, but as soon as you ask to see their portfolio their bravado scurries away, or they think you want to see their cameras or stocks. You can read why cameras simply don't matter here.

Most seem to come from technical avocations, like engineering, computers and sciences. These people worry so much about trying to put numerical ratings on things that they are completely oblivious to the fact that cameras or test charts have nothing to do with the spirit of an image. Because they worry so much about measuring camera performance we have dubbed them "Measurbators." Unfortunately, many of them wander into KenRockwell.com looking for information on camera performance.

Many of them also play with audio equipment, computers or automobiles. They enjoy these toys just like their cameras for their own sake, but rarely if ever actually use them for the intended purposes.

Younger ones play video games or engage in chat rooms and web surfing. Older ones join "camera" clubs. (You should join photography clubs, but never camera clubs or any clubs that try to score art, since art is entirely subjective and cannot be scored numerically.) Likewise, these people never create anything notable with any of this other gear either, but they sure get excited by just having, getting or talking to you about it.

The one type of gear these people ignore is the only type of gear that actually helps: lighting.

Someone with a decent portfolio is not an equipment measurbator. Someone with more cameras than decent photos just may be. People with websites teeming with technical articles but few interesting photographs probably are.

Do not under any circumstances deal with these people, talk to them, read their websites or especially ask them for photography advice. To the innocent they seem like founts of knowledge, however their sick, lifeless souls would love to drag you into their own personal Hells and have your spirit forever mired in worrying about how sharp your lens is. If you start worrying about this and you'll never photograph anything again except brick walls and test charts.

These people are easy to identify. If you've read this far you've probably seen their websites. They always have lots of info about equipment, but very few real photographs. Beware of any information from any website not loaded with photography you admire.

Other people have other words for these people. This article here adds some more perspective.

I had to pull most of the photos of equipment off my site because these people were spending more time looking at my equipment than my art! The bandwidth for which I pay was being eaten up by these idiots looking at my lenses, instead of looking at the photos in my gallery which is the whole point of this site. That's why all the stupid pages like this one are in yellow, so that their eyes hurt too much to waste too much time on the nuts and bolts.

Most people who waste my time e-mailing me with technical and equipment questions through this site unfortunately belong to this unenlightened bottom group. Almost anyone who actually worries about the level they occupy belong to the bottom. Many of these folks stalk the Internet, and spend hours getting off "contributing" to technical websites and photography chat rooms like Photo.net, www.dpreview.com and photocritique.net instead of making photos. The guys here aren't too bad, and most of the Leica people here are just equipment collectors.

อืม จริงเป็นส่วนมากนะครับผมว่า แต่อีตานี่บางทีก็พูดจากวนๆไปนิด น่าเตะดีเหมือนกัน ฮ่าๆ

แต่ที่สำคัญคือ กล้องไม่สำคัญเท่าคนหลังกล้องนะครับ ; )

-คำเตือน เป็นความเพ้อเจ้อล้วนๆ กรุณาอย่าพยายามหาสาระ เพราะว่ามันไม่มี-

นานๆทีจะมีความสุขเลยรู้สึกแปลกๆ

ตลกดี เป็นวันอาทิตย์ที่แปลกมาก ปกติจะเหงาๆเศร้าๆ

ตื่นมาเจอคุณเพื่อนรัก เอารูปมาให้ดู มันเพิ่งไปเยี่ยมค่ายของน้องๆมา อยากไปบ้าง แอบปลื้มด้วย มันบอกว่าน้องคิดถึง ดูแล้วคิดถึงเพื่อนๆอยากไปค่ายอีกจัง จบมาแล้วไม่ได้ไปอีกเลย ยังดีที่ตอนเรียนได้ไปมาบ้าง ดีใจสุดๆที่ไปค่ายตอนไปซีเนียร์ ไม่ไปคงพลาดอะไรดีๆไปสักล้านแปด กิจกรรมสุดท้ายในชีวิตมหา'ลัย มันช่างงดงามยิ่งนัก ได้รู้จักกับเพื่อนๆ น้องๆ และ คุณพี่pY ที่ไม่เคยมีโอกาสได้คุยกันมาก่อนด้วย ได้ทำงานหนักเยี่ยงกรรมกร มีความสุขจริงๆ VESC 31 fake ของเรา ฮ่า ฮ่า บางคนถ้าไม่ได้รู้จักคงเสียดายจนวันตาย ฮ่า ฮ่า

บ่ายๆคุยโทรศัพท์ได้ยินเสียงใสๆ ของคนมีความสุขแล้วเป็นสุขไปด้วย นั่งอมยิ้มมาหลายชม.แล้ว มีความสุขนะเนี่ย

หัวค่ำดูหนัง ชอบๆ The boys and a girl from county Claire ดูแล้วก็อมยิ้ม มีความสุข จริงๆไม่ได้อยู่บ้านก็ดีนะนี่ มีร้าน DVD เป็นเพื่อนมาจะสองปีแล้ว ได้ดูหนังดีๆมากมาย เห็นอะไรมากขึ้น หลายๆเรื่องถ้าอยู่เมืองไทย คงไม่มีโอกาสได้ดู หนังบางเรื่อง ดูแล้วก็เข้าใจแล้วว่าสร้างมาทำไม เมื่อก่อนไม่ค่อยดูหนังตลกปัญญาอ่อน หลังๆเข้าใจแล้วว่า ไร้สาระบ้างบางที มันก็ดีออก จริงจังตลอดเวลาจะหน้าโหดกว่านี้

คิดถึงเพื่อนๆน้อง และพี่ๆชาวคณะยิ่ง แกงค์ว้ากเรา อยู่กันทั่วโลก เมื่อไหร่จะได้กลับมาพร้อมหน้ากันล่ะนี่ ตาแก้มยุ้ยอยู่ศรีราชา ท่านประธานดีอยู่กรุงเทพฯ คิมูจิอยู่กลางทะเล คุณหนุ่มหล่อจะไปลอนดอนแล้ว คุณนุ้กกี้อยู่ไหนหว่า ได้ข่าวว่าทำยางอยู่ ว่างๆมาเยี่ยมผมบ้างเน้อ มีน้องๆรุ่นใหม่มาแล้วรู้สึกแก่ไปถนัดเลย เมื่อก่อนยังคิดว่าเราเด็กๆ อ้ะๆ เดี๋ยวๆก็ครบซีรี่ย์ 8 แล้ว เราก็ไม่ใช่ซีรีย์เด็กสุดอีกต่อไปแล้วสินี่ แก่จัง ตังค์ไม่ค่อยมี

 อาทิตย์นี้ได้ข่าวมาว่า เขาจะส่งไปออสเตรเลียต่อหลังจากกลับมาทำงานที่นี่ต่อจนจบโปรเจคค์ ก็ดีมั้ง ยังไม่รู้รายละเอียด รู้แต่อีก offer ที่เขาให้ตาอินเดียอีกคนไป Estimation Engineer งานที่ ฮึ ฮึ น่าเบื่อแน่ๆ แต่ว่าเห็นรายได้แล้ว อาจจะยอมเป็นคนไร้แววตาสักสองปี จะได้มีเงินส่งตัวเองไปเรียนต่อ หรือจะตั้งตัว แต่งงานก็คงพอได้ แต่ขั้นแรก ต้องหาคนมาร่วมชีวิตก่อนมั้ง อันนี้คงยากนิดนึง(ไม่นิดนึงมั้ง ยากมากเลยมากกว่า ฮะ ฮะ) แต่ก็ยังไม่มีอะไรแน่นอน คงต้องรอต่อไป

งานนิทรรศปีนี้ จะพยายามกลับไปให้ได้ ไม่อยากพลาดเลยจริงๆขอให้น้องๆตั้งใจทำให้ดีที่สุดแล้วกัน พี่เป็นกำลังใจให้ งานนี้มันไม่ง่าย แต่เชื่อว่า Freshy ของพี่ย่อมทำได้เสมอ ทำแล้วจะไม่เสียใจเลย เพื่อนสำคัญเสมอ อย่าลืมน้องๆแล้วกัน พี่แก่ๆอย่างพี่ก็ช่างเถอะ เป็นซีเนียร์แล้ว เป็นใหญ่ที่สุด นายช่างมีฐานะเป็นเพียงผู้ดู NATO (No Action Talks Only) คือบทของพวกพี่ๆแล้ว ทำตามที่ฝันแล้วจะไม่เสียใจ มีโอกาสสัมผัสนิทรรศ 2 ครั้ง ไม่ได้เกิดกันง่ายๆนะ ฮ่า ฮ่า 

สรุปแล้ว เพียงอยากจะบันทึกว่า วันนี้มีความสุขเป็นพิเศษขอบคุณเสียงใสๆของคนมีความสุขจริงๆ ทำให้มีความสุขไปด้วย ไม่น่าเชื่อว่าคนคนนึง จะมีอิทธิพลต่อตัวกระผมได้ถึงเพียงนี้ คิดถึงนะ ต่อไปนี้คงไม่ต้องพยายามตื่นเช้าๆมาonline เผื่อจะเจอแล้วสิเนี่ย เวลาผ่านไปเร็วจัง 

เมื่อวานนี้ไปอ่านกระทู้ใน webboard decade มาเจอ link ไปหาเรื่องนี้

http://www.manager.co.th/Daily/ViewNews.aspx?NewsID=9480000061643

อ่านแล้วคันมือ อยากเล่าบ้าง จริงๆเมื่อวานก็ลองเขียนไปแล้วล่ะ แต่รู้สึกตัวว่ามันเกินไป ยังไม่ตกผลึก เป็นเรื่องที่ไม่ควรเขียนด้วย เพราะว่าเป็นเรื่องที่ไม่เจอไม่รู้ เจอแล้วก็อาจจะไม่รู้

แต่หงุดหงิดอ.ท่านนี้มากๆ พูดเหมือนเดิมมาไม่รู้กี่ปีแล้ว มองโลกด้านเดียวเสมอมา

เราถือคติว่าไม่รู้ ไม่พูด ไม่วิจารณ์ ดังนั้นเมื่อทำให้ดีไม่ได้ ก็ได้แต่รอเวลาต่อไป

จากคนที่เคยทำเคยโดนเคยเลือก ตอบได้ว่าสิ่งที่ท่านกล่าวนั้นมันเป็นคนละเรื่องเดียวกัน หรืออาจจะเรียกได้ว่าเป็นการเหมารวมแบบนึง ไม่น่ากระทำตามเป็นอย่างยิ่ง

สำหรับคนที่ยังไม่เคยผ่าน ถ้ามีโอกาสก็ลองผ่านดู แล้วจะตอบได้ว่ามันเป็นเช่นไร

เชื่อเสมอมาว่าสิ่งที่เคยได้รับจากพี่ ไม่ได้เพราะเกลียดชัง ไม่ใช่เพราะพี่แค้น ที่เคยให้ก็ด้วยความรักทั้งสิ้น ทุกสิ่งที่ทำไปมีเหตุผลในทุกการกระทำ

ปัจเจกชนนิยมแบบของผม ไม่ได้แปลว่าต้องแยกตัวออกจากสังคม หรือไม่เคารพกฎเกณฑ์ใดๆเลย ปัจเจกชนที่แท้คือผู้มีอิสระ รับผิดชอบต่อการกระทำของตน และ คำนึงถึงผู้อื่นอยู่เสมอ สิทธิมากับหน้าที่ ถ้าเอาแต่สิทธิเท่านั้น มันเรียกว่าเห็นแก่ตัว ซึ่งก็คงเป็นปกติของคนสมัยนี้ เห็นร้องกันแต่จะเอาสิทธิ ไม่เคยเรียกหาหน้าที่เลย

เชื่อว่าในโลกนี้ไม่มีระบอบการปกครองใดๆที่จะเหมาะสมกับคนทุกคน หรือแม้แต่ทุกสังคม ศักดินาใช่ว่าจะแย่เสมอไป ประชาธิปไตยใช่ว่าถูกเสมอ เผด็จการใช่ว่าเลวร้ายเสมอไป

แต่โลกมันเปลี่ยนไปเสมอ คนมองโลกต่างไป ทำตัวกับโลกต่างไป ก็ได้แต่ทำตามที่คิดว่าดี ในวัยนั้นเวลานั้น ก็เชื่อว่าทำเต็มที่แล้ว ถึงทุกวันนี้สถานศึกษามันจะเป็นเหมือนที่เรียนขึ้นไปทุกวัน มันไม่ใช่สถานศึกษาชีวิตมากขึ้นไปเรื่อยๆ ก็คงดีมั้ง ฮ่า ฮ่า หวังว่าสักวัน ฝันจะเป็นจริง

อาจจะพูดมากไปบ้าง เพื่อนๆ น้องๆ พี่ๆ อ่านแล้วไม่สบอารมณ์ขออภัย มันหงุดหงิดเฉยๆ น้องๆที่ยังไม่ได้เจอ เชือพี่เถิดว่าไม่ลองไม่ตาย ลองก็ไม่ตาย ดีกว่าอยู่ไปวันๆ เข้ามาแล้วก็จงใช้เวลาให้คุ้มค่า 4 ปี ไม่ยาวแต่ก็ไม่สั้น ผ่านไปไวเหมือนโกหก

ฟังเขามา อ่านมา มันไม่ได้แปลว่าเรารู้แล้ว ลองดู ชอบไม่ชอบก็ว่ากัน ถ้าไม่ชอบมากๆมีได้สองทาง คือ ถอยหนี และ สู้เข้าไปเปลี่ยนแปลงด้วยตัวเอง เชื่อในสติปัญญาและความคิดของน้องๆเสมอ ว่าถ้าคิดดีแล้ว มันจะต้องก้าวต่อไป รับน้อง SOTUS เลิกไปเลยก็ได้ ไม่สำคัญถ้ามีวิธีที่ดีกว่า เลือกเอาเองแล้วกัน เคยเลือกทางที่สองไปแล้ว ตอบได้ว่าไม่เสียใจเลย

ฝากไว้สำหรับน้องๆสมัยเป็นซีเนียร์ ประธานเชียร์เคยกล่าวไว้ว่า "เข้ามาแล้วใช่คิดแต่ตักตวง ต้องคิดสร้างเสริม คุณความดีที่รุ่นพี่สร้างกันมา ต้องช่วยกันสร้างต่ออย่าเห็นแก่ตัว" เตือนใจได้ดีทีเดียว ฟังให้มาก พูดให้น้อย เปิดใจ แล้วจะไม่เสียเวลาชีวิตเลย

สำหรับผมเองทุกวันนี้ SOTUS ที่เคยคิดกันมายังคงใช้งานได้ดีอยู่เสมอ  

อาวุโส ระเบียบ ประเพณี สามัคคี และ น้ำใจ แยกกันไม่ได้ต้องไปด้วยกันเสมอ

ปล.ฝากบอกท่านนักวิจารณ์ทั้งหลาย ถ้าเอาแต่วิพากย์ไม่เสนอทางแก้อย่างเป็นรูปธรรม ท่านมันก็ไร้ค่าพอๆกับคนที่ไม่เปลี่ยนแปลงแบบโง่ๆนั่นล่ะ  

ปล.2 โต้เวที คือ การเอาคนสองฝากที่ยึดมั่นในสิ่งที่ตัวเองเชื่อ หาเหตุผลมาสนับสนุนอัตตาของตัวมากขึ้น จึงไม่เคยเชื่อถือ แต่ถ้าถกกันอย่างมีเหตุผลอันนี้น่าสนับสนุนเข้าไปด้วยใจเป็นกลาง จะเกิดการพัฒนาโดยง่าย

ปล.3 ไม่เคยเห็นด้วยกับการกระทำแบบไม่มีเหตุผล ไม่ว่าจะสนับสนุนหรือคัดค้านอะไรก็ตาม อารมณ์ที่มาเหนือเหตุผลในหลายๆเรื่องเป็นสิ่งอันตราย